وکیل و مشاور حقوقی

معرفی انواع دعاوی
معرفی انواع دعاوی

 

معرفی انواع دعاوی حقوقی و مالی، کیفری، خانوادگی، ثبتی، ملکی و …

 

انواع دعاوی حقوقی و مالی شامل :

 

دعاوی امور ملکی ، انحصار وراثت ، چک ، سفته ، تقسیم ترکه ، امور ثبتی ، ثبت شرکتها، مطالبه وجه ، الزام به تنظیم سند ، خلع ید ، دعاوی مالک و مستاجر ، تخلیه ، دعاوی شهرداری ، دعاوی مربوط به مشارکت در ساخت ، ابطال قرارداد عادی انتقال ملک ، مطالبه بهای زمین تملیکی توسط دولت و شهرداری ، الزام شرکتهای بیمه به پرداخت خسارت ، دعاوی افراز ، تقسیم و فروش املاک مشاعی.

 

انواع دعاوی کیفری شامل :

 

دعاوی جعل ، کلاهبرداری ، خیانت در امانت ، چک و فروش مال غیر ، ترک انفاق ، دیه، قتل ، سرقت ، تهدید ، توهین ، رابطه نامشروع ، جرایم پزشکی ، تصرف عدوانی ، معامله ربوی ، جرائم مربوط به فضای مجازی ، مزاحمت ، ممانعت از حق.

 

انواع دعاوی خانواده شامل :

 

دعاوی طلاق ، طلاق توافقی ، مهریه ، نفقه ، اعسار ، تقسیط مهریه ، تمکین ، حضانت ، فسخ نکاح.

 

سایر دعاوی شامل :

 

دعاوی مربوط به مراجع حل اختلاف و کمیسیونهای مختلف از قبیل هیات حل اختلاف کارگر و کارفرما ، هیات های تشخیص ، مطالبات سازمان تامین اجتماعی ، هیات حل اختلاف مالیاتی ، سازمان تعزیرات حکومتی ، کمیسون ماده صد شهرداری ، اجرای ثبت ، دعاوی مربوط به دیوان عدالت اداری .

 

معرفی انواع دعاوی

 

دعاوی در یک تقسیم بندی کلی به دو دسته : حقوقی و کیفری یا جزایی و مدنی تقسیم می شوند . تفاوت اصلی و اساسی در این دسته بندی به طرفین این دعاوی و هدف از این دعاوی مرتبط می شود . در دعاوی مدنی طرفین عموما” دو شخص حقیقی یا حقوقی غیر دولتی هستند و هدف از طرح دعوی در دادگاههای حقوقی ، احقاق حق و یا به عبارتی ، رسیدن به خواسته است در حالیکه ، طرفین دادگاههای کیفری عموما” ، یک فرد (حقیقی یا حقوقی ) به عنوان متهم و نماینده مردم به عنوان دادستان قرار دارد و هرچند به جریان افتادن بسیاری از دعاوی کیفری منوط به طرح شکایت شاکی خصوصی است ولی در اکثر موارد پس از طرح شکایت رسیدگی و پیگیری دعاوی کیفری با گذشت شاکی خصوصی متوقف نخواهد شد و رسیدگی ادامه پیدا می کند . تفاوت دیگر میان دادگاههای حقوقی و کیفری هدف نهای و غایت طرح دعوی در هرکدام از این دعاوی است . همان طور که گفته شد طرح دعوی در دادگاههای حقوقی عموما” با هدف رسیدن به (( خواسته )) طرح می شود ، در حالیکه هدف و غایت از طرح دعوی در دادگاههای کیفری تنبیه مجرم و گاهی تشفی خاطر مجنی علیه و یا خانواده وی می باشد . با پیشرفت علوم قضایی و به تدریج دعاوی دیگری نیز در زیر مجموعه دعاوی حقوقی و مدنی شکل گرفتند که خود این دعاوی به دو دسته دعاوی اختصاصی و دعاوی تخصصی تقسیم می شوند . دعاوی اختصاصی ، با توجه به طرفین دعوی و دعاوی تخصصی با توجه به ماهیت دعوی شکل گرفتند . از جمله دعاوی اختصاصی می توان از دادگاههای رسیدگی به جرایم نیروهای مسلح و دادگاههای ویژه روحانیت در ایران نام برد .

معرفی انواع مراجع قضایی 

مراجع قضائی در معنای عام و گسترده شامل تمامی دادگاه‌ها و دادسراها می‌باشد اعم از دادگاه‌ها و دادسراهای عمومی دادگستری که به دعاوی حقوقی یا کیفری مردم رسیدگی می‌کنند و یا دادگاه‌های اختصاصی که به موجب قوانین خاص ایجاد شده‌اند. مراجع قضائی در معنای خاص منحصرا محاکم دادگستری است بنابراین دادگاه‌های عمومی و دادگاه‌های انقلاب و دیوان عدالت اداری و دادگاه انتظامی قضات و خلاصه تمامی سازمانها ارگانهای موجود در بطن قوه قضائیه جزء تشکیلات قضائی کشور در مفهوم خاص محسوب می‌شوند.

مراجع قضایی را می‌توان به چهار دسته اصلی تقسیم نمود:

‌أ. دادگاه‌های عمومی

محاکم عمومی دادگاه‌هایی است که حق رسیدگی به همه دعاوی و اختلافات را دارند بجز آنچه را که قانون در صلاحیت مرجع دیگری قرار داده است. دادگاه عمومی به تشخیص رئیس قوه قضائیه در مراکز بخش‌ها، شهرستانها و نقاط معینی از شهرهای بزرگ تشکیل می‌شود. به موجب ماده 4 قانون اصلاح تشکیل دادگاه‌های عمومی و انقلاب مصوب مهر ماه 1381 در هر حوزه قضایی که، دادگاه عمومی بیش از یک شعبه داشته باشد شعب به حقوقی و جزایی تقسیم می‌شود. دادگاه عمومی حقوقی تنها به امور حقوقی و دادگاه‌های جزایی تنها به امر کیفری رسیدگی می‌کنند. البته در موارد ضرورت دادگاه حقوقی به امور کیفری و دادگاه کیفری به امور حقوقی رسیدگی می‌کند. در این خصوص باید دانست که به موجب قانون معروف «تشکیل دادگاه خانواده» مصوب 8/5/1376 تعدادی از شعب دادگاه‌های عمومی به دعاوی خانواده اختصاص یافت تا از آن پس سایر شعب دادگاه عمومی حق رسیدگی به دعاوی خانواده را نداشته باشد.

دادگاه‌های عمومی

1. دادگاه عمومی حقوقی؛ با حضور رئیس شعبه یا دادرس علی‌البدل تشکیل می‌شود بنابراین در دادگاه عمومی قاعده وحدت قاضی حکم‌فرما است و تمامی اقدامات و تحقیقات به وسیله رئیس یا دادرس علی‌البدل انجام گردیده و اتخاذ تصمیم قضایی و انشای رای با قاضی دادگاه است.

2. دادگاه عمومی جزایی؛ علاوه بر رئیس دادگاه یا دادرس علی‌البدل با حضور قاضی دادسرا تشکیل می‌شود. قلمرو دادگاه‌های عمومی (حقوقی و کیفری) قسمتی از خاک ایران که با رعایت ضوابط و مقررات تقسیمات کشوری بر این واحد از تقسیمات کشوری یعنی بخش یا شهرستان منطبق است.

3. دادگاه خانواده؛ با حضور یک رئیس یا عضو علی‌البدل تشکیل می‌شود. قضات دادگاه‌های خانواده باید متاهل و با سابقه حداقل چهار سال کار قضایی باشند. هر دادگاه خانواده حتی المقدور با حضور مشاور قضایی زن شروع به رسیدگی نموده و احکام توسط رئیس دادگاه یا عضو علی‌البدل پس از مشاوره با مشاوران زن صادر می‌شود.

4. دادگاه اطفال؛ در هر حوزه قضایی و در صورت نیاز یک یا چند شعبه از دادگاه‌های عمومی برای رسیدگی به جرایم اطفال اختصاص داده می‌شود. منظور از طفل کسی است که به حد بلوغ شرعی نرسیده است. با وجود این به جرایم اشخاص بالغِ کمتر از 18 سال نیز در دادگاه اطفال طبق مقررات عمومی رسیدگی می‌شود.

5. دادگاه کیفری استان؛ به موجب تبصره 2 الحاقی به ماده 20 ق.ت.د.ع.ا. مصوب 28/7/1381 در مرکز هر استان بر حسب نیاز شعبه یا شعبی از دادگاه تجدیدنظر به عنوان دادگاه کیفری استان اختصاص می‌یابد و تعداد شعب به تشخیص رئیس قوه قضاییه است. این دادگاه برای رسیدگی به جرایمی که مجازات قانونی آنها قصاص نفس، اعدام، رجم، صلب، یا حبس دائم باشد (که از پنج نفر رئیس و چهار مستشار یا دادرس علی‌البدل دادگاه استان تشکیل می‌شود) و برای رسیدگی به جرایمی که مجازات قانونی آنها قصاص عضو باشد و همچنین جرائم مطبوعاتی و سیاسی از سه نفر تشکیل می‌شود.

‌ب. محاکم و مراجع اختصاصی دادگستری

مراجع اختصاصی مراجعی هستند که صلاحیت رسیدگی به هیچ دعوایی را ندارند بجز آنچه را که قانون رسیدگی به آن را به صراحت در صلاحیت این مراجع قرار داده است. آن مراجع عبارتند :

1) دادگاه‌های نظامی یک و دو؛

2) دادگاه انقلاب اسلامی؛

3) دادگاه انتظامی قضات برای رسیدگی به تخلفات قضات؛

4) دیوان عدالت اداری؛

در معیت دادگاه‌های نظامی یک و دو و انتظامی قضات به ترتیب دادسرای نظامی و دادسرای انتظامی قضات انجام وظیفه می‌کنند.

دادگاه نظامی

سازماندهی محاکم نظامی اغلب بر پایه این تفکر است که رسیدگی به جرایم نظامی و یا نظامیان ایجاب می‌نماید که قضات محاکم در این خصوص، دارای اطلاعات لازم بوده و این جرایم باید با آیین دادرسی ویژه‌ای مورد رسیدگی قرار گیرد. در حال حاضر نیز دادگاه‌های نظامی در ایران، رسیدگی به جرایم زیر را عهده‌دار بوده و به دادگاه نظامی یک و دو تقسیم می‌شود.

دادگاه انقلاب

این واحد قضایی بی‌درنگ پس از انقلاب اسلامی و با فرمان بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران (قدس سره) تاسیس و آغاز به کار کرد. این دادگاه از یک رئیس یا عضو علی‌البدل تشکیل می‌شود. دادگاه انقلاب در مراکز هر استان تشکیل می‌شود و به امری که بنابر قانون در صلاحیت آن است در محدوده‌ی قضایی همان استان رسیدگی می‌کند.

دادگاه انتظامی قضات

دادسرای انتظامی قضات در سال 1331 به موجب لایحه‌ی قانونی سازمان دادسرای انتظامی قضات، بنابر قانون اعطای اختیارات تاسیس شد. پیش از آن اداره‌ای به نام «اداره‌ی نظارت» عهده‌دار وظایف دادسرای انتظامی قضات بود. دادستان انتظامی در رأس دادسرای انتظامی قضات قرار دارد این دادسرا به تعداد لازم معاون و دادیار و کارمند اداری خواهد داشت. پایه‌ی دادستان انتظامی قضات کمتر از 10 نخواهد بود و باید دستکم دارای 45 سال سن و 20 سال پیشینه‌ی خدمت قضایی باشد و در دوره‌ی 10 ساله‌ی پایان خدمت، محکومیت انتظامی، از نوع چهار به بالا نداشته باشد.

دیوان عدالت اداری

در سال 1360 در اجراء اصل یکصد و هفتاد و سوم قانون اساسی، به منظور رسیدگی به شکایات و اعتراضات مردم نسبت به مامورین یا واحدها یا آیین نامه‌های دولتی و احقاق حقوق آنها، دیوانی به نام دیوان عدالت اداری زیر نظر رئیس قوه قضاییه تاسیس گردید حدود اختیارات و نحوه‌ی عمل این دیوان را قانون تعیین می‌کند. هر شعبه از دیوان از یک رئیس و عضو علی‌البدل تشکیل می‌شود. محل استقرار دیوان عدالت اداری در تهران است.

دادگاه ویژه روحانیت؛

دادگاه ویژه روحانیت یکی دیگر از مراجع اختصاصی دادگستری است؛ به موجب ماده 528 قانون آ.د.م. «دادسرا و دادگاه ویژه روحانیت که بر اساس دستور ولایت رهبر کبیر انقلاب امام خمینی (ره) تشکیل گردید. طبق اصول 5 و 57 قانون اساسی تا زمانی که رهبر معظم انقلاب اسلامی ادامه کار آن را مصلحت بداند به جرایم اشخاص روحانی رسیدگی خواهد کرد و پرداخت حقوق و مزایای قضات و کارکنان آن تابع مقررات مربوط به قوه قضاییه می‌باشد».

‌ج. دادگاه‌های تجدید نظر استان؛

این دادگاه در مرکز هر استان که مرکب از یک رئیس و دو عضو مستشار است تشکیل می‌گردد. هدف از تشکیل این دادگاه به منظور تجدید در آرای قابل تجدیدنظر صادره از دادگاه‌های عمومی و انقلاب مستقر در حوزه آن استان است. جلسه دادگاه تجدیدنظر با حضور دو عضو رسمیت یافته و پس از رسیدگی، رأی اکثریت که به وسیله رئیس یا عضو مستشار انشاء می‌شود قطعی و لازم‌الاجرا خواهد شد.

‌د. دیوان عالی کشور؛

دیوان عالی کشور در رأس همه‌ی دادگاه‌های کشور می‌باشد که به منظور نظارت بر اجرای درست قوانین در محاکم و ایجاد وحدت رویه قضایی و انجام مسولیت‌هایی تشکیل شده که بنابر قانون، به آن واگذار شده است و در معیت آن دادسرای دیوان عالی کشور انجام وظیفه می‌کند. دیوان عالی کشور، مرجع تجدیدنظر از آرای دادگاه‌های نظامی یک و برخی از آرای دادگاه عمومی (در امور کیفری) و دادگاه انقلاب و نیز مرجع رسیدگی فرجامی از برخی از آرای دادگاه‌های عمومی در امور مدنی است.

معرفی نهاد وکالت و وکیل :

 

اما در کنار وجود طرفین یک دعوی ( متهم – سیستم قضایی ، خواهان – خوانده ) نهاد دیگری نیز برای کمک به طرفین برای طرح و  اثبات دعوی وجود داشته است که در متون حقوقی ایرانی – اسلامی به عنوان وکیل نامیده می شود. در حقیقت اولین کسانی که در تاریخ اقدام به طرح دعوی از جانب دیگری نموده اند طبقه سخنگویان دریونان باستان بودند ، وجود این افرادبر این مبنا توجیه می شده که افراد به طور مستقل نمی توانستند طرح دعوی نمایند و شخصی به عنوان دوست یا یک شهروند آتنی ، اقدام به طرح دعوی و دفاع از حقوق آنها می کرده است ، البته این فرایند با وکالت به معنای امروزی آن تفاوت بسیاری دارد و یکی از مهم ترین تفاوت های آن این مهم بوده است که سخنگویان دانش آموختگان حقوق یا مطالب قانونی نبودند وبه طور رسمی  حق دریافت مبلغی به عنوان حق الزحمه را نیز نداشتند که خود این امر منجر به سو استفاده و دریافت مبالغ کلان به صورت مخفیانه می شد ، در حقیقت حرفه وکالت دعاوی به عنوان یک حرفه با حق الزحمه مشخص ، در دوران امپراطور کلادیوس به وجود آمد و از آن زمان به بعد با گذشت قرن های متمادی به شکل یکی از کم هزینه ترین و مطمئن ترین راههای احقاق حق برای شهروندان درآمده است .

نهاد وکالت در حقوق ایران به عنوان یکی از عقود معین ، پس از مدون شدن فقه شیعه به وجود آمد ، که با این تعریف وکالت به معنای عام و وبه عنوان به عهده گرفتن کاری از سوی یکی از طرفین این عقد شناخته می شود . با الهام از این نهاد حقوقی – فقهی از سال 1287 رسما” وکالت به عنوان یک حرفه معرفی شده و در سالهای بعد با تلاش های مرحوم فروغی و مرحوم مدرس مدارج تحصیل مدرک وکالت و شرایط آن تدوین شد و تا به امروز با از سر گذراندن افت و خیزهای فراوان هم اکنون حرفه وکالت به عنوان یکی از حرف مرتبط با علم حقوق در جامعه ایران شناخته می شود.

وکالت در طرح دعاوی به معنای کمک جستن از افراد خبره و متخصص در طرح و پیگیری پرونده های قضایی است ، با ارجاع طرح و پیگیری وکالت در دعوی به یک وکیل دادگستری نه تنها امکان احقاق حق  در دعوی بسیار بیشتر می شود بلکه مراجعان با طی مسیر قانونی پیشبرد پرونده ها از افتادن در دام افراد سودجویی که با ادعای ارتباط با مقامات قضایی و کارمندان دادگستری در پی کلاه برداری از مردم می باشند ، جلوگیری می کنند .

 

به طور کلی مراحل رسیدگی به یک دعوای حقوقی به شرح ذیل است:

 تقدیم دادخواست به دادگاه
باطل نمودن تمبر و پرداخت هزینه دادرسی
ثبت پرونده و ارجاع آن به شورا یا شعب حسب مورد
ثبت پرونده در دفتر دادگاه و تعیین وقت رسیدگی
جلسات دادرسی و حل و فصل اختلاف
انشاء رای (حکم – قرار )
واخواهی
تجدیدنظرخواهی
فرجام خواهی
اجرای حکم

استان هرمزگان، بندر عباس، چهار راه برق، استان هرمزگان، بندر عباس، چهارراه فاطمیه،، شریعتی شمالی،استان هرمزگان، بندر عباس، چهار راه برق، استان هرمزگان، بندر عباس، چهارراه فاطمیه،، شریعتی شمالی،

989010759871+